प्रचण्डः उद्देश्य र गन्तव्य ?

दृष्टि न्यूज

शम्भु श्रेष्ठ
भारतका प्रधानमन्त्री नरेन्द्र मोदीले नेपालको शान्ति प्रक्रिया विश्वकै लागि उदाहरणीय भएको भाषण गरेर नेपालका प्रधानमन्त्री पुष्पकमल दाहाल ‘प्रचण्ड’लाई जति उचाले पनि प्रचण्डले त्यो उचाई थाम्न सकेका छैनन् । एउटा उद्देश्य लिएर जनयुद्ध थालेका प्रचण्ड, अर्कै गन्तव्यमा फसेपछि मुलुक यो दुर्गतिबाट गुज्रन परेको हो । सशस्त्र युद्धबाट राज्यसत्ता कब्जा गर्ने रणनीति बोकेका प्रचण्ड अस्त्र छाडेर शास्त्रमा परिणत भएपछि देश विखन्डनसम्मको अवस्थामा आइपुगेको हो ।
नेपालको राजनीतिमा माओवादीको उदय नहुँदासम्म जातीय र क्षेत्रीय द्वन्द्वको अवस्था थिएन । हिमाल, पहाड र तराईका जनता मिलेरै बसेका थिए । सबैमा हामी नेपाली हौं भन्ने भावना थियो । तर, द्वन्द्व चर्काएर देशलाई खरानी बनाउने उद्देश्यले माओवादीले जातीय राज्यको मुद्दालाई चर्कायो । त्यसले माओवादीलाई क्षणिक लाभ भएको भए पनि मुलुकलाई भने ठूलो चोट पु¥याएको छ । हरेक स्वाभिमानी नेपाली जनता त्यो चोटबाट मर्माहत हुन पुगेका छन् । यो स्थितिबाट देश र जनतालाई जोगाउन सकिएन भने संविधानले मात्रै देश बचाउन सक्दैन । देश भनेको सबै नेपाली जनताको भावनालाई समेटिएको एउटा भूगोल हो । त्यसको पहिचान भनेको त्यस देशको भाषा, संस्कृति, परम्परा र राष्ट्रिय एकता हो । नेपालमा सयभन्दा बढी जनजाति भए पनि अहिलेको जस्तो विद्रोहको स्थिति नेपाल एकीकरणदेखि अहिलेसम्म देखिएको थिएन ।
तर, दुर्भाग्य सिंगो नेपाली जनताको भावनालाई प्रचण्डले सम्हाल्न सकेन । जनयुद्धमा असफल प्रचण्डले शान्ति प्रक्रियामा आएर पनि नेतृत्व क्षमता देखाउन सकेनन् । फलस्वरुप उनकै पार्टी टुक्राटुक्रा भयो भने प्रचण्डकै कारण राजनीतिक द्वन्द्व सिर्जना भएको छ । विश्वका जुनसुकै देशमा पनि राजनीतिक परिवर्तनपछि केही असन्तुष्टिहरु देखिनु स्वभाविक हो । त्यस्ता असन्तुष्टिलाई समय अनुकूल परिमार्जन गर्दै जानु लोकतान्त्रिक विधि हो । तर, नेपालमा नेताहरुको असफलताको कारण जारी संविधान पनि कार्यान्वयन हुन सकेको छैन । यो राजनीतिक दलका नेताहरुको नालायकी हो । किनभने हिजो संविधान बनाउँदा एक ठाउँ उभिएका राजनीतिक दलहरु त्यो संविधान कार्यान्वयन गर्ने बेला नदीका दुई किनारा भएका छन् । यो जनताप्रतिको बेइमानी हो ।
नेपाली जनताले गणतन्त्रको माध्यमबाट शान्ति र समृद्धि खोजेका थिए, न कि प्रदेश । नेपाली जनताको इच्छाविपरीत प्रदेश थोपरिएपछि त्यो प्रदेशलाई पनि स्वीकार गरेका थिए । तर, फेरि अहिले आएर प्रदेश टुक्र्याउने जुन प्रयास भएका छन्, त्यसले जनतालाई थप विद्रोही बनाउँदै गएको छ । त्यति मात्रै होइन अंगिकृतलाई राज्यको माथिल्लो अंगमा पु¥याउने अधिकार, हिन्दी भाषालाई राष्ट्रिय भाषाको मान्यता दिने जस्ता कुराले प्रचण्डजस्ता महान् नेताको पतनको दिन सुरु भएको हो कि भन्ने संके गरेको छ । मैले धेरै वर्ष अगाडि पनि एउटा लेखमा भनेको थिएँ– गोर्वाचोभ देश टुक्र्याउन रुसका राष्ट्रपति बनेका थिएनन् । तर, उनलाई त्यो बाटो अवलम्वन गर्न अमेरिकाले उक्यायो । जब रुस विघटन भयो, तब मात्रै गोर्वाचोभले आफू राष्ट्रबिनाको राष्ट्रपति बनेका चेत पाए । ठिक त्यस्तै प्रचण्डलाई पनि कसैले गोर्वाचोभ बनाउन उस्क्याइरहेका छन् । उनले यो कुरा समयमै चाल पाउन सकेनन् भने देश त जनताले बचाउलान् नै, उनको हालत गोर्वाचोभकै जस्तो नबन्ला भन्न सकिन्न ।

Related News